ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက မိတ္ေဆြနွစ္ေယာက္ ရွိျကတယ္တဲ့။ တစ္ေယာက္က ဗ်ပ္ေစာင္းကို က်ြမ္းက်ြမ္းက်င္က်င္ တီးခတ္တတ္ျပီး ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဂီတသံကို နွလံုးသားနဲ့ နားဆင္တတ္သူပါတဲ့။ တခါတေလမ်ား ေစာင္းဆရာက ေတာင္တန္းေတြအေျကာင္း သီဆို တီးခတ္လိုက္ရင္ နားေထာင္တဲ့သူက ငါတို့ေရွ့မွာ ေတာင္တန္းေတြ ျမင္ေနရသလိုပဲ လို့ ခ်ီးက်ူးတတ္တယ္။ ေစာင္းဆရာက ေရစီးသံလို ဂီတကို တီးခတ္လိုက္ရင္လည္း ေဟာ ေဟာ ဒီမွာ စမ္းေခ်ာင္းေလး စီးဆင္းေနတယ္လို့ ေျပာတတ္သတဲ့။ ဒီလိုနဲ့ တစ္ရက္မွာ အဲဒီ နွစ္ေယာက္ထဲက နားေထာင္သူဟာ ကြယ္လြန္သြားတယ္။ ေစာင္းဆရာဟာ အဲဒီေန့ကစလို့ သူ့ေစာင္းျကိုးေတြကို ျဖတ္ပစ္လိုက္ျပီး ေနာက္တစ္ခါ ဘယ္ေတာ့မွ မတီးခတ္ေတာ့ဘူးတဲ့။
ေဒါသကို ခံယူျခင္း
တခါတုန္းက စားေတာ္ကဲ တစ္ဦးဟာ သူ့ရဲ့ ဇင္ဆရာျကီးေတြ အတြက္ ညစာ ျပင္ဆင္ဖို့ရာ ေနာက္က်ေနပါတယ္။ ဒါနဲ့ သူလည္း ဓားတစ္ေခ်ာင္းဆြဲ ပန္းျခံထဲကိုဆင္း ေတြ့သမ်ွ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ အဖူးအငံုေတြကိုမွ ခူးဆြတ္ျပီး အလ်ွင္အျမန္ ေရာေနွာခ်က္ျပုတ္လို့ ညစာကို ျပင္ဆင္ရတယ္။ သူဟာ အလ်ွင္လိုေနတာမို့ အဲဒီ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြထဲမွာ ေျမြေခါင္းေလးျပတ္ျပီး ပါသြားတာကို မသိလိုက္ဘူး။ ဒီလိုနဲ့ ညစာစားျကတဲ့အခါ ဆရာျကီးရဲ့ တပည့္ေတြဟာ သူတို့ ေသာက္ဖူးသမ်ွထဲမွ အေကာင္းဆံုး စြပ္ျပုတ္လို့ ထင္ရေလာက္ေအာင္ကို အရသာေတြ့ျကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာျကီးကေတာ့ ေျမြေခါင္းျပတ္ေလးကို ျမင္သြားျပီး စားေတာ္ကဲကို ေခါ္ေစတယ္။ ျပီးေတာ့ ေျမြေခါင္းကို ကိုင္ျပီး ဒါဘာလဲလို့ ေမးလိုက္သတဲ့။ အဲဒီအခါ စားေတာ္ကဲက ဟာ အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာျကီးခင္ဗ်ား လို့ ေျပာျပီး အဲဒီေျမြေခါင္းကို ယူျပီး ခ်က္ခ်င္းပဲ ဝါးစားပစ္လိုက္ပါတယ္တဲ့။
တိတ္ဆိတ္ျခင္း
တခါတုန္းက တန္ဒိုင္ဆိုတဲ့ တရားေက်ာင္း တစ္ခုမွာ သိပ္ရင္းနွီးျကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္ ရွိျကတယ္။ သူတို့ဟာ တစ္ရက္က်ေတာ့ ငါတို့ေလးေယာက္စလံုး ၇ ရက္တိတိ စကားမေျပာဘဲ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ေနျကဖို့ ကတိျပုျကတယ္။ ဒီလိုနဲ့ ပထမ တစ္ေန့လံုးကိုေတာ့ သူတို့ ေအာင္ျမင္စြာပဲ ျဖတ္ေက်ာ္နိုင္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ညအခ်ိန္ ေရာက္လာေတာ့ မွန္အိမ္ရဲ့ ဆီဟာ ခမ္းျပီး မီးအားနည္းလာခ်ိန္မွာ သူတို့အထဲက တစ္ေယာက္က ဘယ္လိုမွ မေနနိုင္ေတာ့ဘဲ အေစခံ တစ္ေယာက္ကို မီးစာေတြ ျဖည့္လိုက္ဦးလို့ စတင္ ေျပာလိုက္သတဲ့။ အဲဒီအသံကို ျကားလိုက္ရေတာ့ ဒုတိယတစ္ေယာက္ဟာ အံအားသင့္သြားျပီး ငါတို့ စကားမေျပာဖို့ အဓိဋဿဌာန္ထားျကတယ္ မဟုတ္လားလို့ လွမ္းေျပာလိုက္မိတယ္။ အဲဒီမွာတင္ တတိယတစ္ေယာက္က မင္းတို့နွစ္ေကာင္ တကယ့္ လူမိုက္ေတြပဲ ဘာျဖစ္လို့ စကားေျပာရတာလဲလို့ ေမးလိုက္မိျပန္သတဲ့။ အဲဒီမွာ ေနာက္ဆံုးတစ္ေယာက္က အင္း အားလံုးထဲမွာ ငါတစ္ေယာက္ပဲ စကားမေျပာတဲ့သူ က်န္ေတာ့တယ္လို့ အသံထြက္လာပါသတဲ့။
က်ြန္ေတာ္ရေသာ သင္ခန္းစာ
- ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သိပ္ေတာ္ သိပ္တတ္ ထင္ေနသူမ်ားနဲ့ စကားကို မေျပာပါနဲ့ အခ်ိန္ကုန္တယ္။
- ရန္သူဟာ ကိုယ္ေျပာတာေတြေတာ့ လိုက္လုပ္ေကာင္း လုပ္ေနလိမ့္မယ္၊ ကိုယ့္ကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ အေကာင္းေျပာလိမ့္မယ္ မဟုတ္။
- ဒီထက္ပိုျပီး ဘာမွ သတိမေပးနိုင္ေတာ့ဘူး။
- ဘက္တူမွ ေပါင္းလို့သင္းလို့ရတယ္။ ကိုယ္ေျပာတာ၊ ကိုယ္လုပ္ေနတာကို ခံစားနားလည္ တတ္သူကိုသာ ေျပာပါ။
- တပါးသူ ကိုယ့္ေျကာင့္ ေဒါသထြက္တဲ့အခါ အဲဒီေဒါသကို ေက်ေက်နပ္နပ္ လ်ွင္လ်ွင္ျမန္ျမန္ ခံယူပါ။
- တိတ္ဆိတ္ျခင္းဟာ လူေတြ မေနတတ္ဆံုး အရာ။
No comments:
Post a Comment